گوشه گیری
بی جوابم
از سر عشق
من خرابم
خستم از دل
خستم از حرف
خستم از شبهای بی برف
من با آدما غریبه
عشقمو هیشکی ندیده
خستم از حرفای سنگین
من رفیقم
دلی غمگین

این که می گفت تا ته دنیا پا به پاتم
رفیق نیمه راه شدو منو زابه راه کرد
میگم بیخیالش دیگه با اون بودن محاله
اون که عاطفه ای قد سر سوزن نداره
یه سوالیه که مدتی زجرم میده
چرا به هرکی دل می بندی زود از دست میره؟

می خواهم همینی باشم که هستم بدون همه ملاحظه ها و تعارفات و تشریفات و توقعات
همیشه ازین ترسیده ام که از این فرصت کمی که برای زندگی در اختیار هست به خوبی استفاده نکنم
مگر من چقدر زندگی میکنم که همه اش به آزمون و خطا طی شود
چقدر زمان زود می گذرد طوری که بعضی وقت ها نمی توانم برگردم و به عقب نگاه کنم
سرگیجه ام میگیرد
یعنی آدم می تواند به همه ی چیزهایی که دلش می خواهد برسد؟

طفلک این دل بیچاره ی من
چقدر اما و اگر و ای کاش در خودش دارد.
دل من مثال کودکی است که برای بستنی بی قراری می کند
برای خواسته هایش پا می کوبد

اما من چه دارم بگویم؟
امید داشته باش؟
یعنی خدا امید را برای چه آفرید؟
این روزها خالی ام از همه چیز – حتی از امید
آن قدر ناآرام و خسته ام که اصلاً قدرت فکر کردن ندارم
گاهی اوقات فکر میکنم که تصمیمم را گرفته ام
اما یک اتفاقی میافتد که در دلم شکی می اندازد
دودلی مثل خوره می افتد به جانم
نکند من دارم اشتباه می کنم؟

حالم اصلاً خوش نیست
شبیه حس پژمردن
دچار شک و بی رنگی
چه اشتباه بزرگی میکنند کسانی که فکر میکنند می شود تغییر کرد
حساسیت های زندگی یک آدم هیچوقت عوض نمی شود
همیشه می ماند
ممکن است کمرنگ شود اما از بین نمی رود

به قول صادق هدایت در زندگی زخم هایی وجود دارند انسان که روح انسان را می خورند
فلسفه جالبی دارد این حرف
امشب پر از فلسفه ام
اما خالی از فکر
من آرامم تو تنهایی
حقیقت دارد دلتنگیم
چه عمیق بود تنهاییم امشب

خدایا برایم پیامبری بفرست تا به خودم ایمان بیاورم
من به سیبی خوشنودم
اگر روزی عقل را بخرند و بفروشند
ما همه به خیال اینکه زیادی داریم فروشنده خواهیم بود
دیگر برای اینکه گریه نکنم هیچ بهانه ای ندارم
گریه گاهی رمز تدبیر اشتباهات است
کاش چمدان عشقمان را آنقدر سنگین نمی بستیم
که وسط راه آنرا به زمین بیندازیم و راه را بدون آن ادامه دهیم
اینروزها با هرکه دوست می شویم
احساس میکنیم آنقدر دوست بوده ایم که دیگر وقت خیانت است
و شاید هم قیمت وفا گرانتر از آن است که
دوست داشتنی ترین بهانه ی زندگیمان از عهده اش برآید

نمی دانم آدم هستم و یا حوا
ای کاش انسان باشم در این وانفسای دنیا

فرداشم تصمیم گرفتیم که بریم یه چرخی تو شهر بزنیم و هر جای دیدنی داره ببینیم. ولی حیف من نتونستم برم بعضی جاها رو ببینم. آخه بخاطر اینکه زیاد نمی تونم راه برم و همه جا هم ماشاالله کلی پله داشت. خلاصه اول به سمت گنجنامه رفتیم. بعدم به طرف شیر سنگی، باباطاهر، هگمتانه، بوعلی سینا. و بعدم باز یه استراحتی تو شهر کردیم و باز رفتیم خونه فامیلمون. شب رو گذروندیم. و قرار شد فرداش باز یه سر به سمت غار علیصدر بریم ولی باز هم همون طور شلوغ و گیر نیاوردن بلیط. دیگه بی خیال شدیم. خلاصه ۲ روز رو تو همدان بودیم. خیلی خوب بود. مخصوصاً فامیلامون خیلی استقبال خوبی از ما کردن از همشون ممنونم. آقای دکتر سلیمی و خانواده ، آقای غلامی و خانواده …

بعد به سمت تهران حرکت کردیم …

خدا خیرشون بده. اصلاً تو این شهر انگار همشون خف کرده بودن و خوابیده بودنو  خلاصه یه ۲ ساعتی رو تو قزوین گشتیم تا یه جای خوابی گیر بیاریم که شب و اونحا بمونیم. بعد از کلی گشتن و پرسو جو یه جایی رو پیدا کریم که همه مسافرا اونجا چادر می زدن و می خوابیدن. ما هم رفتیم اونجا چادر زدیم. پارکی بود به نام پارک ملت قزوین

شب رو اونجا خوابیدیم. ولی با ترس و لرز (شوخی) طرفای ساعت ۱۱ ظهر بود که از سمت قزوین به سمت همدان راهی شدیم. یه چیز جالب که من تو قزوین دیدم این بود که تو ایستگاه های اتوبوسش اسپیلت گذاشته بودن. خیلی خوب بود ولی فکر کنم اینا طعمه بود (باز هم شوخی)

این بود مقصد دوممون در قزوین …

دیشب از بس خسته بودم که نتونستم UP کنم.

الآنم داریم کم کم آماده میشیم که بریم به سمت فومن و ماسوله.

عکس ها بعد از برگشتم میام جمع و جور می کنم و میزارم تو یه پست اختصاصی

پس فعلاً تا مقصد دوم …

این نوشته با رمز محافظت شده است. برای نمایش رمز خود را بنویسید:

رمز:

داشتم تو سایت ها می گشتم که بر خوردم به نوشته ی خودم جالب بود واسم. تازه دکلمش رو هم کرده بودند بعدزده بود شاعر گمنام. درسته که این متن یه خورده با تلخیص نوشته شده ولی نمیدونم چه جوری اینا از تو سیستمم در اومده ولی متأسفم برای اونایی که میان برای این آقا نظر میدن میگن که (خیلی با احساس و عالیه . همین که مثل بعضی از وبلاگ نویسای این سایت نمی ری یه مطلب از توی یه سایت دیگه یا از توی یه کتاب یا مرجع دیگه کش بری و بیاری اینجا بزاری و خودت صاحب قلم و ذوق و استعداد هستی یه دنیا ارزش داره . تو با استفاده از این رسانه بالاخره پیام و حرف دل خودت رو به مخاطبت می گی . من فکر می کنم مدیریت سایت باید برای کسانی که از خودشون مطلب می ذارن امتیاز قائل بشه و به افراد کپی/پیست کار هشدار بده که این کارو نکنن یا محدودشون بکنه ) ای خدا … جالبه کسی که اینو نشر داده نوشته (امیدوارم دیگران نیز به رسالت حفظ آثار دیگران تلاش کنند. ممنون از پیام های گرمتاتن- امیدوارم مطالب تونسته باشه رضایت شما رو جلب کنه.)
دیگه نباید نوشته هامو توی سیستمم نگه دارم بهتره مثل قدیما که کامپیوتر نبود بنویسم تو کاغذ. اینجوری مطمئن تره…

لینک دانلود : لینک مستقیم از سرور سایت (حجم ۸٫۱ مگابایت)
لینک دانلود با کیفیت ۲۴ : لینک مستقیم از سرور سایت (حجم ۱ مگابایت)

شعر از : اردلان فرزین
خواننده : chobin
ضبط شده در استدیو برگ موزیک (مهدیار – مدیر سایت برگ موزیک)

برای خواندن متن کامل به ادامه مطلب مراجعه فرمایید

به رنگه آبیم ولی ترانه هام همش سیاست
این آخرین ترانمه که بین این ترانه هاست
فایده نداره این همه شعر و ترانه و غزل
طعمه تمومشون شده هم مزه ی زهر عسل
غربت و تنهایی و اشک فضای این ترانه هاست
حالا می فهمی واسه چی رنگه ترانه هام سیاست
تمام این ترانه ها آبیه رنگه عاشقیست
رسمه توی دیاره ما این رنگیه دلدادگی
سرخ واسه رسیدنه، لحظه ی عاشق شدنه
سیاهی هم دل کندنو شبای دل تنگ شدنه
بین سه رنگه عاشقی قسمتم آسمونیه
قیمت این قسمته من سوختنه جوونیه
عادته تنهایی من نوشتن و نوشتنه
به یاده خاطرات تو از دله شب گذشتنه
شعرای من چشمای تو، چشمای تو شعرای من
پر از نگاه تو شده همه ترانه های من
دنباله یک بهونه ام ترانه هام و بشنوی
تا از صدای شعر من دلتنگیام و بشنوی
روزای تنهایی ما، یاسه منو بی تکیه گاه
گریه نکن بی همنفس، گلایه و بخت سیاه
بی فایده، خداحافظی، قرارای یواشکی
ترانه هام ماله تو بود تمومشون یکی یکی
به قوله نامه ی خودت آخر بازی رسیده
آخره قصه ی دو تا خط موازی رسیده
این آخرین ترانمه می خونم و می رم سفر
خسته شدم از این همه ترانه های بی اثر

این آخرین ترانمه می خونم و می رم سفر
خسته شدم از این همه ترانه های بی اثر
آخ ای خدا دلگیرم از بی رحمیه این سرنوشت
دلتنگیهای دنیا رو اون روی پیشونیم نوشت
هر شب چشمای عاشقم اشکو بهونه می کنن
این گریه ها دیگه دارن منو دیوونه می کنن
هرجا که باشم آسمون ابری و رنگه غربته
مردن واسه رها شدن شاید که تنها فرصته
این فرصتو ازم نگیر، این نفسا رو نمی خوام
آه ای خدا این زندگی، هر لحظه زندونه برام
بی کی بگم تنهاییمو، طاقت بیاره دردمو
از من بگیره غربته دستای سرده سردمو